ENGELLİ HAYAT OH NE RAHAT…

Hepimiz dünya okulunun ayrı ayrı sınıflarında soruları farklı imtihan dünyasındayız… Dersimizin konusu hayat, sınav sorularımız ise hayatın içinden.

Soruların kimi zor, kimi kolay ama kimimiz para, kimimiz saÄŸlığımızla sınanıyoruz bu dünyada…

Bende saÄŸlığından sorunlu bir öğrenciyim bu sınıfta… Bana biçilen en zor sınavı baÅŸarıyla geçtim. Engelime takılmayıp hayata baÄŸlanmayı seçtim. Sıkı sıkı tuttum hayatın ellerinden. Bırakmaya da hiç niyetim yok…

İnanın içinde bulunduğum zorlu sınav hiç yıldırmadı beni. Etrafımdaki arkadaşlarımdan, dostlarımdan, akrabalarımdan, tanıdıklarımdan aldığım desteği yine etrafıma pozitif enerji olarak yansıttım.

Dünyamda yaÅŸama kaynağım, mutluluÄŸum, huzurum ailem oldu hep. Hayata gülen gözlerle bakmayı saÄŸlayan herkese minnettarım ÅŸimdi…

Kendi yaşımdaki gençlere özendiÄŸim anlarda oldu kimi zaman ” keÅŸke bende saÄŸlam olsaydım” dedim iç dünyamda dışıma yansıtmadan.

Bizler onlar gibi baharı elimizde dondurma, parklarda yürüyerek, KuÄŸlu’da ferzineye çıkarak, Tınastepe MaÄŸrasında gezinti yaparak, Mamanda da balık tutarak, arkadaÅŸlarımızla top oynayıp ip atlayarak geçiremiyoruz belki ama engelimizin ÅŸekli ne olursa olsun, baharın içinden kendimize özgü bir bahar bulup, o baharı yaÅŸamak en doÄŸru seçenek sanırım. Baharın içinde kışı yaÅŸamaya da asla niyetim yok…

Bizler diğer insanlardan sadece engellimizle farklıyız. Aynı güneş altında ayrı baharlar içinde sürdürüyoruz hayatı ama kendimizi asla eksik görmeyelim eli, kolu sağlam olanlardan. Mesela benimkiler genç kalmayı tercih edip biraz tembel kalmışlar o kadar..

Tembel yanlarımı “sizi tembeller sizi” deyip seviyorum mıncıklayarak. Ãœstelik o tembellerin faydası bile var. Akülü aracımla gideceÄŸim yere saÄŸlam gençleri ardımda bırakıp onlardan önce ulaşıyorum. Apartman dairelerine herkes iki ayakla çıkarken merdivenleri ben dört ayakla çıkıyorum. Ä°ki tembel bende, ikide Allah’ım güç versin babamda, annemde…

Gördünüz mü bak fazlalığımız bile var saÄŸlamlardan…

Engelli hayat oh ne rahat demek geliyor içimden…

Bu kadar güzelliÄŸin ve fazlalığın içinde neden negatif olmayı tercih edelim ki… Olumsuzlukları tebessümlerimizle geri itelim. Dünyalık arzularımızı sitemsiz hayallerimizde yaÅŸayıp, tekerlekli sandalyemizle iyi geçinelim. Allah’ımıza şükrü aÄŸzımızdan hiç düşürmeyelim…

Bizden üstün olanı deÄŸil, bizden düşkün olanı düşünelim engelli kardeÅŸlerim…

Ayrıca Ä°lçemizde engellilerin sözü kulağı olan Ãœmit Çocukları DerneÄŸi’nin sevgili BaÅŸkanı Münevver Yalçınlakaya ablama ve diÄŸer yöneticilerine engelli kardeÅŸlerimize verdikleri desteklerden dolayı teÅŸekkür ediyor ve onları gönülden kutluyorum.  

KÜÇÜK BÄ°R Ä°STEK: Sevgili Kaymakamım Kemal Ä°nan ve Belediye BaÅŸkanım Sayın Abdulkadir Çat; bizler tekerlekli sandalyelerimizle hiçbir maÄŸazaya, pastane, resmi daire ve alışveriÅŸ merkezine(v.s.) giremiyoruz. Ya rampalar çok eÄŸimli ya da engeller var. Lütfen bizde girelim bu yerlere…                                                      

 Ümmügülsüm BALCI  

E-MAÄ°L: ummu88@windowslive.com